 | | |
| | |
|
Spaces home  Sirinan's spacePhotosProfileFriendsMore |  Tools   |
Sirinan's spaceselene_silpa
|
May 09 นาฬิกาที่ตายแล้วใบไม้มันยังผลัดใบ เปลี่ยนผันตามฤดูกาล อยากรู้เธอเป็นอย่างไร จากครั้งที่เราแยกทาง เข็มของนาฬิกาไม่เคยบอกเวลา April 03 แค่อยากเขียน...เท่านั้นก็ไม่มีอะไร เข้ามาเยี่ยมเยียนเสปซตัวเองเวลาว่างๆ เพิ่งคุยโทรศัพท์กะเพื่อนเสร็จ รู้สึกว่าโชคชะตาช่างเล่นตลกเสียจริงๆ เมื่อวานมาให้เรามีความหวัง แต่วันนี้กลับกลายเป็นคนละเรื่องกันเลย โลกนี้เป้นอะไรที่ยากจะคาดเดา คาดการณ์ และเกินที่จะคาดหวังจริงๆ เรื่องงาน...ไม่รีบร้อนเร่งเร้าตัวเองอีกแล้ว เพราะว่าถ้ายิ่งไขว่ขว้ามันก็จะยิ่งวิ่งหนีและทำลายไปพร้อมๆกัน ไฟของเราตอนนี้มันกำลังหยุดนิ่ง ไม่สว่างแต่ก็ไม่ดับ แอบวางแผนการชีวิตเงียบๆคนเดียวในใจ แต่แล้ววันหนึ่งเพื่อนก็โทรมาบอกให้ไปสัมภาษณ์งาน ซึ่งเป็นงานที่ไม่ฟิกซ์อะไรมากมาย ก็ดูเหมือนว่าจะดี เราคงไม่ตกงานแล้ววะ แต่แล้วมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิด นี่แหละนะ...อะไรที่ดีแล้วได้มาง่ายๆไม่มีในโลกนี้จริงๆด้วย มันก็จริงๆแหละ เฮ้อ...อยู่บ้านต่ออีกหน่อยจะเป็นไรไป ก็แค่น้ำหนักขึ้นเอง หุหุๆๆๆ
เมื่อเช้าฝนตกด้วยล่ะ ดีใจจัง ในที่สุดก้ได้กลิ่นอายของฝนอีกครั้ง นึกถึงเมื่อปีที่แล้วกลิ่นของฝนได้พาคนๆหนึ่งมาหาฉัน ที่พิพิธภัณฑ์ ที่ๆฉันฝึกงานช่วงซัมเมอร์หลังจากคุยโทรศัพท์กันมาเกือบปีเพิ่งจะได้มาเจอกันก็คราวนี้เอง แต่เค้ามาพร้อมกับความสดใสและความสงสัยด้วย ในความคลุมเครือที่เค้าพกมานั้น ทำให้ฉันระแวง และบางครั้งไม่มีความสุขเพราะความไม่ไว้ใจ แต่ในบางครั้งมันก็สุขจนลืมความระแวงสงสัยไปทั้งหมดสิ้น ณ ช่วงเวลานั้นมันช่างอบอุ่น และหอม..หอมกลิ่นอายของฝน ความชุ่มชื่นที่ปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง แต่ก็เป็นธรรมดาของโลกที่มีความสุขแล้วก็ต้องพบกับความทุกข์ซึ่งเป็นของคู่กัน ทุกข์หนัก ทุกข์แสนสาหัสก็ว่าได้ แต่อย่างไรก็ตามทั้งหมดนี่ก็เป็นความทรงจำดีๆ ดีมากๆๆๆๆ เกินที่จะบรรยาย ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีช่วงเวลาแบบนั้น ทุกคนเลยนะ รวมไปถึงคนๆนั้นที่ตอนนี้ไม่อยู่แล้ว เค้าคงไม่รู้หรอกว่าอย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกของคนๆหนึ่งขนาดนี้ แต่ไม่เป็นไรหรอก ช่างมันเถอะ เพราะยังไงก็ขอบคุณที่เดินเข้ามาในชีวิตคนๆนี้ มาทำให้คนๆนี้ได้เรียนรู้ที่จะรักให้เป็น เรียนรู้จักตัวเองมากขึ้น รู้ว่าตัวเองเป็นใคร ทำอะไร เพื่อใคร เรียนรู้ว่าจะต้องทำตัวยังไงในสถานการณ์ต่างๆ เรียนรู้ในการมองโลกให้กว้างกว่าเดิม มองทุกอย่างอย่างไม่ซีเครียด และอีกหลายๆอย่าง แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่รู้ว่าได้ช่วยสอนให้คนๆนึงรู้จักสิ่งต่างๆเหล่านั้นก็ตาม แต่..แต่..แต่..อย่างน้อยเค้าก็คงรับรู้ว่าเรารู้สึกดีกับเค้ามากแค่ไหน
แต่อย่างไรก็ตามในช่วงสุดท้ายคนๆนี้ก็ยังทำพลาดอีกจนได้ ทั้งๆที่ตัวเองก็พูดอยู่แท้ๆ "เพิ่งรู้ค่าในสิ่งที่สูญเสียไป" แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ไม่คิดอะไรจริง เมื่อสูญเสียเค้าไปแล้วตลอดกาล จะมานั่งเรียกร้องอะไรก็ไม่ได้อีกแล้ว แม้ว่าอยากจะย้อนเวลากลับไปเพื่อแก้ไขสิ่งที่ตัวเองพลาดผิดก็ไม่ได้อีกแล้ว ไม่อีกต่อไปแล้ววว จะนึกว่าเป็นเรื่องของกรรมก็ได้เพราะว่าตอนนี้เราก็กำลังชดใช้กรรมของตัวเองที่เกิดจากทิฐิของตัวเองอยู่ ไม่ว่าเวลาจะไปผ่านไปนานแค่ไหนก็ตามเราก็ไม่สามารถที่จะลืมได้ ทุกเรื่องราว ทุกคำพูด ทุกอิริยาบถของเค้ายังแจ่มชัดอยู่ในสมองอยู่ในความคิดตลอดเวลา คงไม่มีทางที่จะลืมได้หรอก แล้วก็จะไม่มีวันลืมด้วย แต่คิดถึงจังเลย
เฮ้อ...ๆๆๆๆ อะไรกันนี่ แค่ฝนตกตอนเช้าหน่อยเดียวพล่ามไปซะถึงเชียงใหม่แล้วมั้ง บ้าจริง ป้าหยุ่ยนี่ เหอๆๆๆๆ เพ้อเจ้อๆๆๆๆ เสมอเรยยยยยย
สรุปว่าไม่มีอะไรที่เป็นสาระจริงๆด้วย แต่ว่าชีวิตของเราจะต้องการสาระกันกี่เปอร์เซนต์กันเชียววววว
*-* ยัยยุ้ยหยุ่ย ขมูเขียวววว*-*
January 27 มีแต่คิดถึงเหม่อมองไกล ไปถึงดาว เค้าไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ แต่..ทำไม ย้อนเวลาได้ไหม...อยากเจอ ครั้งสุดท้าย November 02 ยังไงก็ต้องยอมรับ มาจนถึงตอนนี้เป็นธรรมดาที่มีพบก็ต้องมีจากกันทั้งๆที่ไม่อยากให้วันนั้นมาถึง แต่จะทำไงได้ ทุกคนก็มีทางเดินของตัวเอง ก็ต้องไปตามทาง ก็ได้แต่อวยพรให้โชคดี ไม่เจ็บ ไม่ป่วย ไม่ทุกข์ ไม่ร้อนก็เท่านั้น แต่ก็จะไม่มีวันลืมหรอกนะว่าครั้งนึงก็เคยได้รู้จักกัน เวลาเดินไปเรื่อย ใกล้ถึงเวลาของเราแล้ว อนาคตจะเป็นยังไงไม่มีใครรู้ รู้แต่เพียงว่าไม่ว่ายังไง..ก็รักเสมอนะ October 29 ความมึนงง สับสน ไม่เคยงงและสับสนอะไรมากมายขนาดนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไรไป ไม่รู้ว่าอันไหนผิด สิ่งไหนถูก ควรทำอะไร ยังไงต่อดี ไม่รู้เลยจริงๆ แล้วเราควรจะทำยังไงดี สิ่งที่ควรอยู่ก็ไม่อยู่ สิ่งที่ไม่อยากรับรู้ ไม่อยากเห็น แต่กลับลุ้นไม่ให้หายไป ทั้งๆที่ทำให้ตัวเองเจ็บปวด แต่ก็ยอมเจ็บซะงั้น....จะบ้าหรือเปล่าเนี่ย มีชีวิตผ่านไปวันๆเป็นวัฏจักร สนุก เหงา เศร้า น้อยใจ หาย ร่าเริงใหม่ ถ้าเป็นอย่างต่อไปสงสัยต้องได้อยู่หลังคาแดงแน่ๆเลย
คิดถึงตัวเองตอนที่ไม่มีเรื่องกลุ้มใจจัง มีความสุขดี ไม่ต้องคิดถึงใคร ไม่ต้องเสียใจเพราะใคร ไม่ต้องคิดๆๆๆๆแล้วก็คิดเรื่องไร้สาระอย่างนี้ เพราะว่ายิ่งคิดก็ยิ่งงง ยิ่งไม่แน่ใจและสับสน ใครกันแน่ที่ผิด แล้วถ้าไม่มีคนผิดล่ะ หรือว่าเราคิดไปเองหว่า ???? โคตรงงเรย...
 ใกล้เข้าไปทุกทีๆๆๆๆแระ ฉ้านนนน ควรจาทามมมม ยางงง ไงดีล่ะนี่ เซร็งเป็ดจริงๆเล้ย... จะเอายังไงก็เคลียร์กันมาเลยดีกว่า อยู่ๆก็มา อยู่ๆก็ไป ไม่ใช่ศาลพระภูมิข้างทางนะที่จะแก้บนเมื่อไหร่ก็มาน่ะ ถ้าไม่เต็มใจก็ไม่ต้องฝืนใจ ไม่อยากเห็นคนไม่มีความสุข ไม่เสียใจหรอกดีใจมากกว่า จะได้หายสงสัยและสับสนและก็ตัดใจได้ง่ายขึ้น เฮ้อ...ตอนจบมันจะเป็นยังไงนะ คงไม่มีอะไรสับสนไปมากกว่านี้แล้วล่ะ ที่ผ่านมาเราก็ทำไม่ดี ทำผิดพลาดนะ ไม่ใช่ดีไปเสียหมด รู้สึกเสียใจและเสียดาย ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จะทำให้ดีกว่านี้ เพราะความไม่รู้และความโง่ของตัวเองแท้ๆเลย ถึงได้เป็นแบบนี้ แล้วจะเข็ดไหมล่ะเนี่ย พอกันที!!!! กลับมาอยู่ในที่ของตัวเองดีกว่า สบายกว่ากันเยอะเลย^-^
แล้วจะเอายังไงกับชีวิตต่อไปดีล่ะนี่.... ------ We are Parallel Line that meet by accident.--------
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
Invite as friend
